سهم من از تو چی بوده؟ پشت پا یا خنجر از پشت
تو منو دوستم نداشتی حتی قد نوک انگشت
سهم من از تو چی بوده؟ جای خالیت توی خونه
حق دارن آدما ولله که به من میگن دیوونه
نگو یه فرصت دیگه کار از این حرفا گذشته
دیگه چاره ای جز این نیست آخه کار سرنوشته
نگو یه فرصت دیگه خود من هم کم آوردم
حیف اون همه نوازش چقده غصتو خوردم
برو با خیال راحت من ازت گله ندارم
حرفشم نزن عزیزم آخه حوصله ندارم
برو با خیال راحت اینجا قلبی نشکسته
دیگه بر نگرد که اینجا کسی منتظر نشسته
اگه من یه روز نباشم کی از عشقت می میره؟ یه روزی می رم و اون روزه که گریه ات می گیره
اگه من یه روز برم برای کی ناز می کنی روی بوم کی می شینی با کی پرواز می کنی
وقتی که قهر می کنی منتتو کی می کشه؟ اگه من یه روز نباشم سرنوشتت چی می شه؟
کی واست لا لا می گه که چشماتو هم بزاری کی می ذاره تو همش براش بهونه بیاری
با کلیدش کیه قفل اخماتو وا می کنه اون شبا که سردته کی دستاتو ها می کنه
وقت گریه سر تو رو شونه کی می ذاری به یه آغوش دیگه که آخه عادت نداری
اگه من یه روز نباشم کی از عشقت می میره؟
یه روزی می رم و اون روزه که گریه ات می گیره
اما براي دوست داشتنت وسعت تمام دنيا را در اختيار دارم
مي توانم تو را انقدر دوست بدارم كه همه باور كنند.
حق من در زندگي تو بودي كه به ناحق از من ربودند.
اين تنها افتخار منه كه هيچكس تو رو به اون اندازه ايي كه
من مي پرستم و دوست دارم دوست نداره
می گويد دلت مانند درياست
خيلی بزرگ تر ...
پس مرا ببخش !
آخر بينوا
دلم اگر دريا نبود که
کشتی شکسته ای مثل تو را در خود جا نمی داد.
سالهاست که در اعماق اين دريا جا خوش کرده ای
و حالا با يک تلاطم ساده ی امواج اين دريا
اينگونه به هراس افتاده ای ؟؟؟
می ترسم برايت !
از آن روزی می ترسم که اين دريای آرام طوفانی شود
و امواجش ، پاره هايت را در بر گيرد.
می ترسم دچار نفرين دريا شوی ...
وای از روزی که دريای آرام دلم خشمگين شود 
تا نفس باقي هست
نفسي تازه كنيم
همنفس شو با من
عاشقي نيست مگر همنفسي
حسّ اوّل عشق است
زندگاني بي عشق
ادّعائي است فقط
فرصت از دست مده
همنفس شو با من
سر به كوي ابديّت بزنيم
آسمان چشم به راه من و توست
بی اعتنا از پیش هم رد میشیم
ساده و بی دلیل با هم بد میشیم
یه لحظه از عاشقیمون میگذره
توی دوست دارم مردد میشیم
پاییز میشه پا میذاریم رو برگا
چترو میگیریم رو غم تگرگا
عادتمون شده با یه تسلیت
میریم به ماجرای تلخ مرگا
قلبای ما دیگه شکستنی نیست
حرف چشامون دیگه گفتنی نیست
دلو یه جوری میذاریم تو صندوق
عین یه جنسی که فروختنی نیست
عصرمون عصر آسمون خراشه
فقط غم و دغدغه می تراشه
هر کس و میبینی جداس یا میخواد
همین روزا از طرفش جدا شه
ما همه گول زندگی رو خوردیم
باختیم و هی فکر میکنیم که بردیم
فقط تو حرفه که میگیم زنده ایم
ما هممون سالای ساله مردیم
واسه اونا که تو وفا خسیسن
فرشته ها چیزی نمینویسن
ستاره ها فاتحمونو خوندن
چشمکاشون هنوز عجیب و خیسن
تو عصر ما مجنون بی آبرو شد
هرکی قسم میخوردی روش دورو شد
بازنده بودن همه چیزو کشتیم
قحطی خوشبختی و آرزو شد
امروز یکی فردا یه عشق دیگه
نمیشناسه به اون یکی نمیگه
بیابون زندگیهای همه
پر از دروغای به رنگ ریگه
اون نباشه خب آشناهای چتی
چه غصه ای ،چه دردی ، چه صحبتی
اگه دلت واسه کسی تنگ بشه
بهت میگن کولی میگن غربتی
اسم وفا واسه همه غریبس
آدم خوبه همون آدم عجیبس
گلای واقعی دیگه کم شده
گرد بد کشنده مرهم شده
حتی دیگه کولی تو خیابون
به بیشتر آقاها محرم شده
تو دست هر کس میبینی یه تیغه
این روزا زود عوض میشه صلیقه
اون عاشق بی ادعای دیروز
رفته سراغ دین و بحث صیغه
خود کشی خیلی همگانی شده
خیانتم دیگه جهانی شده
دزدی مثل قدیما خیلی بد نیست
شهرو ببینی پر جانی شده
ای آدم از خودت خجالت بکش
یه عکسی از عشق و رفاقت بکش
من اول از خودم شروع میکنم
همین الان رو زندگیم خط بکش
در درونم غوغایی پنهان است که خود تنها آن را به دوش می
کشم.
نمی دونی که من چقدر تنهام...
همانند مردابی آروم و بی صدا در گوشه ای پنهانم...
خسته از روزگارم...رفتن بهترین راه است برایم...
خستگی امانم را بریده.....
آری من همان دختره نفرینیم....
اما چرا نفرینم کردن نمی دانم...؟
پاهایم تاول زده خسته شدم از پیمودن این راه بی پایان....
من مرگ را می خواهم...زندگی برایم مفهومی ندارد...
دیگر بهانه ای هم برای موندن ندارم....
یادت است آن اسمان ؟
آری آسمانم هم دیگر برایم رنگی ندارد....
غمگینم....بریده ام.......!
چرا حق من از زندگی این است...؟؟
خدایااااااا...
بودنم احمقانه است...هم برای خودم عذاب آور ه
هم برای ......
می خوام آروم بگیرم...آروم....
احساس خفگی تمام وجودمو تو خودش غرق کرده...
ندانسته آمدم....پس همان بهتر که ندانسته بروم...
می دانم که حرف هایم عذاب آور است....
همش نا امیدی...مرگ....تاریکی.......نا کجاآباد...........
من که به این زمین خاکی پناه آورده بودم پس چرااا؟
ببین رو این زمین خاکی هم حرف از بهشته....
توی این زندگی لعنتی من هیچ حقی ندارم....
نگو که چرا اینجوری فکر می کنی....نگو امیدت به خدا..نه نگو
نمی خوام چیزی بشنوم....
سطل زباله اتاقم پر شده از نوشته های پاره ذهنم...
دیگه برام مهم نیست...
چشمام و می بندم تا فراموش کنم تمام.....
اما همچنان صفر های خاک خورده ذهنم....
دو راه هست مرگ یا رسیدن به سیاره جنون...
می خوام بخوابم...تا شاید کمی .....
انتهای خط همین جاست...من حسش می کنم....
دیگه بال و پری برای رفتن نیست...تاب موندن نیست...
طاقت ندارم...رفتن پایان راه من است....
راحت از ذهن همه پاک می شوم..
طوری که هیچوقت نبودم... 
اوني كه مي خواستي پشت حصارا گم شد
تو اونقدر سرت شلوغ بود
كه پرپرهاي دلم رو نديدي
اونقدر سرت شلوغ بود
كه نديدي براي داشتن توجهت چقدر خودمو به ديوارهاي دنيا
كوبيدم
كه نفهميدي قلبي كه پناهت بود آروم شكست
تو اونقدر سرت شلوغ بود
كه معني لبخند هاي يخ زده ام رو نفهميدي
كه نديدي شوخي شوخي سنگ انداختي و من جدي جدي مردم
كه مرگ عشق رو نديدي
تو اونقدر سرت شلوغ بود...
كه حتي نفهميدي دلم بي تو عاشق شد!
و من...
اونقدر دور شدم
كه ديگه معني ضربان دلت رو نمي فهمم
كه ديگه تصوري هم از خيسي چشمات ندارم
كه ديگه حتي فرياد التماس كلامت رو هم نمي شنوم واما
ما...
اونقدر پشت هفت ديوار فاصله گم شديم كه شايد سالها بايد
تنها بدوي تا دوباره ما شويم...
آري تنها... چون مرا ديگر توان حركتي نيست
حتي يك قدم...
زيباست روز و شب با غمت زيستن...غمت مي شناسد كه من كيستم مستي رو بهانه كردمو گريستم روزي يادم آيي كه من مردم و نيستم
و من اينك در كوچه هاي غربت
در بي كسي زمان
خاطرات مرده را بر در ديوار دل
از ياد ميبرم
و در پي حسي غريب
ميپيمايم تمام وجودم را
گم ميشوم در رگ زمان
واهسته در اغوش خسته باد
بر لب پنجره تنهاي
مي ميرم
سكوت دست افكنده بر لبهايم ...
تنهايي در برابرم زانو ميزند...
چشم هايم به اميدها خيره مي شود،
به موج هاي زندگي مي انديشم،
و مي انديشم به خويش،از كجا عبور خواهم كرد؟
آيا خواهم گذشت از انبوه سياهي...؟
آيا خواهم شنيد صداي پر زدن را...؟
انگار دنيا مي خواهد بلغزد!
گويا عمر تضميني ندارد !
شايد آن روز كه سهراب نوشت : تا شقايق هست زندگي بايد كرد
خبري از دل پر درد گل ياس نداشت بايد اينجور نوشت هر گلي هم
باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس زندگي اجبارست
ســـــــــــــــــلام به همگی
چطورین؟
بازم از نظرای خوشگلتون ممنون ( اجرتون با امام حسین )
فقط یه خواهش
اونایی که نظر خصوصی می فرستند
و من نمی شناسمشون خودشونو معرفی کنن( دوست دوران بچگی)
مر30
امروز دو تا اپ تو..و.و.و.و.وپ دارم (تیریپ عارفانه)
خوشتون اومد که هیچی خوشتون نیومدم بازم هیچی (به من چه)
فعلا....بای
تیراژ برنامه ی کوله پشتی:
به تو مدیونم همیشه مگه میشه بی تو باشم
از شبی که روبه رومه چه جوری بی تو رها شم؟
به تو مدیونم همیشه مثه شب به صبحه فردا
مثه موجه سردو تنها به نگاهه ناز دریا
به تو مدیونم همیشه منه خسته منه ویرون
مثه خاکه سردو تشنه به نوازشایه بارون
به تو میرسم دوباره زیر رگبار ستاره
وقتی بارون نگاهت تو حریر شب می باره
می باره....
اگه پایانی نباشی واسه بغضو خستگی هام
چه جوری برگردم از این جاده هایه بی سر انجام
تو خدایه عاشقایی به تو مدیونم همیشه
وقتی اسمتو میارم نبضه لحظه تازه میشه
به تو مدیونم همیشه منه خسته منه ویرون
مثه خاکه سردو تشنه به نوازشایه بارون
به تو میرسم دوباره زیر رگبار ستاره
وقتی بارون نگاهت تو حریر شب می باره
به تو میرسم دوباره...
میدونم باید زندونی خوبی باشم توی این دنیا تا اون اون دنیا زندون خوبی بهم بدی خدای من
میدونم نباید این زندونمو خراب کنم تا زندون اون دنیام خراب نشه...!
همه ی اینا رو میدونم خدای من.....
ولی تو یه چیزیو نمی دونی... !
اینکه که من به معجزه اعتقادی ندارم
شاید اشتباه کنم ولی تو اگه بخوای می تونی بهم نشونش بدی...
اون دنیا مارو بازخواست میکنی که انسان خوبی بودیم یا نه ولی خودت چی ؟ کسی نباید ازت بپرسه که خدای خوبی بودی یا نه ؟!
لحظه لحظه ی عمرم با یاد تو می گذرد
قطره قطره ی خونم با اسم تو عجین شده است
ای کاش می فهمیدی
ای کاش....
ولی حیف که در این وادی بی صدا خواهم مرد
بدون انکه بدانی برای چه؟
ولی ای کاش لاقل می دانستی که برای توست
کاش می دانستی که باز هم این من هستم که از خودم می گذرم
این من هستم که می بازم
این من هستم که میمیرم و باز هم
برای تو...برای تو
میمیرم تا رها شوی
میمیرم تا خورشید زندگی ات طلوع کند
میمیرم تا فراموشت کنم
و
میمیرم تا تو نمیری
تا تو بمانی
تو بمانی با دنیایی که به کام توست...دنیایی که برای توست
دنیایی که در انتظار توست
چقدر وحشتناكه كه هيچكس دلش براي من تنگ نشد
هيچكس نپرسيد كجايي؟
حتي اونايي كه خيلي دم از معرفت مي زدند!!!!
ياد حرف همسايه افتادم كه يک بار بهم گفته بود
به سايه ها دل نبند!
راست گفت
الهی که شفا پیدا کنی تو.....واسه دردات دوا پیدا کنی تو
تو این دنیا که 
بی وفایی رسمه رفیق با وفا پیدا کنی تو
عمرا تمومه دنیا رو بگردی.....مثه من عاشقی پیدا کنی تو
نرو افسانه ی من نا تمومه بدون اگه بری کارم تمومه
بهت گفتم بیا دنیایه من باش.....کنارت حتی مردن ارزومه
شنیدم تو دلت انگار می گفتی
که عاشقی کجاست وفا کدومه
می خوام به سردیه شب هام بخندم
می خوام به پوچیه فردام بخندم
وقتی میبینمت با دیگرونی تو اوجه گریه هام می خوام بخندم
می خوام داد بزنم تنهایه تنها
می خوام وقتی می گم تنهام بخندم
منم تو شهر غم زندونیه تو.... غم و غصه ی دل ارزونیه تو
نگو دوستت دارم به یه غریبه.....میشه اون مثه من زندونیه تو
رسیده اون شبی که تو می خواستی چه بده اخر مهمونیه تو
بيا يه شب توخوابم
بشو شكل يه ستاره
توخواب دختري كه
هيچ كسیو نداره
دل بريده ام
نمی دانم که عزيزباراني ام را درجاده اي است يا اسمان؟
به ستاره ي ديگري سلام كردم
توقعي ندارم اي مهربان
برق ستاره مرابه ياد چشم تو مي اندازد اگر تو بخواهي بي تو
مي مانم و شب ها را با برق ستاره كه نشان از چشم تو دارد
سرمي كنم
يادت باشد:
اگرفقط تو بخواهي
ديگرحرفي نمانده است
ديگركلامي نيست
وديگرپرده اي كه تصويركنم
وديگرشعري و حتي حسي
ديگروجودي نيست كه بخواهدبسوزد
باقايقي شكسته دورمي شوم
به دريايي رسيده ام كه ساحل ياد تو در ان موج مي زند
يقين دارم كه گرياد تو بامن باشد
ديگرمرابه اسماني ترين اسماني هاهم نيازي نيست!
خوبین؟
اول بهتون بگم که چند روز نمی تونستم بیا
اما از همین امشب دوباره مثه قبل میام پیشتون
دوم اینکه از امشب تیتراژ اول برنامه ی کوله پشتیو ببینین
و گرنه من می دونم با شما(
ببینیداااااا)
از نظرایه خوشگلتونم ممنون
اینم از اپه امشب:
خنده بر لب ميزنم تا كس نداند راز من
ورنه اين دنيا كه ما ديديم خنديدن نداشت
اگر روزی بافتهای تنم را پاره پاره کنند و بند بند وجودم را از هم بپاشند
و از بافتهای تنم طنابی بسازند و با آن طناب دارم بزنند و وجودم
را بر روی خارهای بیابان بکشند و تمام تنم را تکه تکه کنند
و هر تکه از تنم را به منقار کلاغی و کلاغ رابه
دریا بیاندازند باز هم فریاد خواهم زد
که یک نفر را دوست دارم
و آن هم ...........